Φτώχεια και αξιοπρέπεια ή Φτώχεια και δουλοπαροικία

Δυστυχώς δεν φαίνεται καμιά πιθανότητα να μας βοηθήσει η Ευρωζώνη με παραγωγικές επενδύσεις από τα πλεονάσματα των βορείων χωρών της (σχέδιο «τύπου» Μάρσαλ).

Αν υπογραφεί η δανειακή συμβαση και υλοποιηθεί, το δημόσιο χρέος της χώρας μας θα γίνει ενυπόθηκο.
Δεδομένου οτι το χρέος μας είναι 360 δις € , ακόμα κι αν δεχτούμε ότι η απομείωση του κουρέματος των ομολόγων θα φτάσει τελικά τα 100 δις € ( που είναι το υπεραισιόδοξο σενάριο), θα μας μείνει υπόλοιπο χρέους 260 δισεκατομμύρια €.
Με την δανειακή συμβαση θα πάρουμε άλλα 130 δις € δανεικά.
Επομένως θα χρωστάμε 390 δις €, δηλαδή λογιστικά έχουμε επιδείνωση και όχι βελτίωση.
Σ' αυτό το ύψος το χρέος είναι σχεδόν ίσο με το διπλάσιο του ΑΕΠ (ακαθάριστο εγχώριο προϊόν).
Για να είναι “βιώσιμο”, όλοι λένε οτι, θα πρέπει το επιτόκιο εξυπηρέτησης του, να είναι τουλάχιστον όσο και η εκατοστιαία ανάπτυξή του ΑΕΠ, δηλαδή έως λίγο πάνω από το 2% στην ποιό αισιόδοξη πρόβλεψη.
Το επιτόκιο, για το νέο δάνειο, γράφεται οτι θα κυμανθεί μεταξύ του 3-4%. Με δεδομένο οτι εμείς δεν θα έχουμε ανάπτυξη αλλά θα έχουμε ύφεση, θα πρέπει κάθε χρόνο, για να είμαστε συνεπείς στο δανεισμό μας, να ξεπουλάμε δημόσια περιουσία ή θα λαμβάνουμε συνεχώς νέα δημοσιονομικά μέτρα.

Έτσι με ορίζοντα το 2015, προβλέπεται το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δις €. Σύμφωνα με τις αποφάσεις των οργάνων της Ε. Ε. μέχρι το 2015 θα πρέπει να έχουμε χρέος μέχρι το 60% του ΑΕΠ.
Η χώρα μας με «πετυχημένο» κούρεμα θα έχει όπως προβλέπεται χρέος ίσο με το 120% του ΑΕΠ το 2020.
Επομένως, είναι ενδεχόμενο στο μεταξύ να αποβληθεί η χώρας μας από την ευρωζώνη, αφού δεν θα έχει επιτύχει τον στόχο. Τότε με ποιά πιστοληπτική ικανότητα θα αντιμετωπίσουμε την υπερχρεωσή μας?
Το ΑΕΠ μας από την έναρξη της κρίσης μειώθηκε σχεδόν κατά 15%, οι μισθοί καταβαραθρώθηκαν, οι αξίες των ακινήτων ευρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, το χρηματιστήριο επίσης, οι τράπεζες μας έχουν σχεδόν χρεοκοπήσει, η ανεργία αυξάνεται διαρκώς, χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν κλείσει, τα ασφαλιστικά ταμεία είναι στο χείλος της καταστροφής, τα ενοικιαστήρια πληθαίνουν καθημερινά στους δρόμους. Σε αυτήν την οικονομική εξέλιξη τα έσοδα του κράτους μας από την φορολογία διαρκώς μειώνωνται και θα μειώνωνται.
Από τον οικονομολόγο Βασίλειο Βιλιάρδο εκτιμάται το κόστος της ζημίας που έχει επέλθει στην αξία της όλης Ελληνικής περιουσίας, κινητής και ακινήτου (δημοσίας και ιδιωτικής), από την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου οτι ξεπερνά τα 700 δις €. Και έναντι αυτής της ζημίας έχουμε λάβει λιγότερα από 70 δις € δανεικά από την τρόϊκα!
Εχοντας αυτά τα δεδομένα, είναι αδύνατον να ανταπεξέλθουμε με τα τοκογλυφικά επιτόκια και τις μονομερείς απαιτήσεις των «εταίρων» μας.
Η χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη σε ένα βάθος χρόνου το πολύ μιάς εικοσαετίας.

Δυστυχώς μου έρχεται στο μυαλό και το ιστορικό προηγούμενο της 4ης Σταυροφορίας, που κατέληξε στην άλωση του 1204 και την Φραγκοκρατία δύο αιώνων και μου αυξάνει ακόμη περισσότερο την δυσπιστία απέναντι στους δυτικούς, για τις προθέσεις τους.
Δεν μπορώ να μην σκεφθώ πως αποσκοπούν, υποδουλώνοντας οικονομικά για δεκαετίες την Ελλάδα, ουσιαστικά έχουν στόχο τη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.
Επομένως στην ουσία έχουμε πτωχεύσει και με το νέο δανεισμό των 130 δις € η χώρα θα βυθισθεί ακόμη βαθύτερα στην σπειροειδή ύφεση, χωρίς να γνωρίζει κανείς που και πότε αυτή θα τελειώσει και στο μεταξύ θα έχει λεηλατηθεί και η δημόσια και η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων.
Εάν δεν υπογράψουμε την νέα δανειακή σύμβαση, η τρόϊκα δεν θα μας δώσει το δάνειο.
Τότε μοιραία θα προβούμε σε στάση πληρωμών των ομολόγων μας και θα καλέσουμε υποχρεωτικά σε διαπραγμάτευση τους ομολογιούχους. Επειδή, “ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος” και με δεδομένο, οτι τα ομόλογα μας διέπονται από το Ελληνικό δίκαιο, θα επέλθει κάποιος συμβιβασμός στη βάση όμως του να είναι το δάνειο μη επαχθές και η αποπληρωμή του δυνατή.
Οι συνέπειες θα είναι μεγάλες με δεδομένο το έλλειμμα μας στο εμπορικό μας ισοζύγιο.

Η χώρα θα μπορούσε να εξασφαλίσει εισαγωγές μόνο των ζωτικών αγαθών για την οικονομία και την κοινωνία.
Επίσης, επειδή τα ετήσια έσοδα του κράτους μας ανέρχονται σε 50 δις € περίπου θα πρέπει και οι δαπάνες του να περιορισθούν στο ύψος αυτό.
Οι ελλείψεις θα είναι μεγάλες και οι ανάγκες μας θα πρέπει να προσαρμοσθούν ανάλογα. Αυτό θα είναι αναπόφευκτο.
Όμως θα ξέραμε οτι πατήσαμε πάτο και από δώ και πέρα, με μεγάλο πόνο και κόπο, θα αρχίζαμε την προσπάθεια της ανάκαμψης της οικονομίας μας.
Να ξαναδημιουργήσουμε πρωτογενή και δευτερογενή τομέα παραγωγής.
Να εξυγειάνουμε τις υπηρεσίες και ιδίως το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Ηράκλειο το έργο, όμως αναγαίο και αναπόφευκτο!

Η χώρα μας τέσσερες φορές κήρυξε πτώχευση από το 1821 μέχρι σήμερα και ξαναστάθηκε στα πόδια της, δεν ξεπούλησε την δημόσια και ιδιωτική περιουσία της.
Υπήρξε όμως ηγεσία, που ενέπνευσε τον Ελληνικό Λαό. Χρέος μας, μια τέτοια ηγεσία να αναδείξουμε.
Επομένως το νέο δάνειο είναι άλλο ένα τυρί στη φάκα, για την Ελλάδα.
Τι πρέπει λοιπόν να γίνει σχετικά με την ψήφιση ή μη της νέας δανειακής σύμβασης?
Από πολλά μέσα ενημέρωσης μας τίθεται και πάλι το ψευτοδείλλημμα δανειακή σύμβαση ή χρεοκοπία.
Όμως με δεδομένο ότι η χώρα έχει ουσιαστικά πτωχεύσει, το ουσιαστικό και κρίσιμο δίλημμα για τον κάθε Έλληνα πολίτη είναι σήμερα το εξης:
Φτωχός με ελευθερία και αξιοπρέπεια ή φτωχός δουλοπάρικος και αναξιοπρεπής.

Οι ημέρες που ζούμε και τα επερχόμενα είναι καιροί ωδινών και οδύνης, γι' αυτό και τα διλήματα
που θα αντιμετωπίζουμε θα είναι δύσκολα και σκληρά.

Νικήτας Αποστόλου
Πτυχιούχος ΠΑΣΠΕ Συνταξιούχος Δημοσίου

Έρευνα&Γνώση - Απόψεις/Αναζήτηση